Danışman Öğretim Üyesi: Doç. Dr. Miraç Barış Usta
Tıp Öğrencisi: Ilgın Sunay
Ekip Üyeleri: Alihan Eren Sarıdağ, Arda Dayıoğlu, Beyzanur Taşkelik, Buse Çakır, Enes Bayır, Esma Avcı, Esma Simge Töre, Muzhda Haidary, Nazlı Çağşur, Tuana Melisa Hançer, Umut Efe Keskin, Utku Ünlü
Amaç: “Otizmi Anlıyorum, Hayalleri Paylaşıyorum!” projesi, otizm spektrum bozukluğu olan çocuklara ve ailelerine yönelik toplumsal farkındalığı artırmayı, otizmli çocuklara ilişkin önyargıların azaltılmasına katkı sağlamayı ve çocukların sosyal yaşama katılımını desteklemeyi amaçlayan yerel düzeyde bir eğitim ve sosyal destek projesidir. Otizm konusunda doğru bilgilendirme ve empati geliştirmeye yönelik etkinlikler toplumsal bir ihtiyaç olup proje kapsamında OMÜ Gelişimsel Eğitim Uygulama ve Araştırma Merkezi’nde eğitim gören otizmli çocuklarla ve aileleriyle etkileşim kurulması, çocukların hayallerinin öğrenilmesi ve bu hayallere yönelik küçük etkinliklerin gerçekleştirilmesi hedeflenmiştir.
Süreç: Proje sürecinde öncelikle gerekli izinler alınmış, ziyaret edilecek kurumla iletişime geçilmiş ve uygulama planı oluşturulmuştur. 4 Mart 2026’da OGEM’e ilk ziyaret gerçekleştirilmiş; ailelerle görüşülmüş, çocuklarla oyunlar oynanmış ve çocuklara hayalleri sorulmuştur. Bu görüşmelerde çocuklardan çoğunlukla çikolata ve sürpriz yumurta gibi küçük talepler alınmıştır. 2 Nisan 2026’da ikinci ziyaret yapılmış; çocuklara çikolata, sürpriz yumurta ve balonlar dağıtılmış, çeşitli oyunlar oynanmış ve etkinlikler gerçekleştirilmiştir. Etkinlik sonunda kalan materyaller kuruma bırakılmış; ardından faaliyetler ekip tarafından değerlendirilmiş ve projenin hedeflerine ulaşma düzeyi gözden geçirilmiştir.
Sonuç: Proje, belirlenen amaçlara tam olarak ulaşmış, beklenen çıktıların ise çoğu gerçekleştirilmiştir. Başlangıçta 30 çocuğa ulaşılması hedeflenmiş, uygulamada 15 çocukla etkileşim kurulmuştur; hedef kitleye ulaşma düzeyi bu nedenle kısmen gerçekleşmiştir. Buna karşın iki ziyaret planlandığı şekilde tamamlanmış, çocukların taleplerine uygun küçük hediyeler hazırlanmış ve etkinlik süreci başarıyla yürütülmüştür. Yazılı anket uygulanmamış olmakla birlikte, gözlemler ve ailelerden alınan sözlü geri bildirimler katılımcı memnuniyetinin çok yüksek olduğunu göstermiştir. Çocukların etkinliklerde mutlu, istekli ve katılımcı oldukları; ailelerin de projeyi olumlu karşıladığı belirtilmiştir. Proje, çocuklara sosyal destek sağlamış, ekip üyelerinde otizm konusunda toplumsal farkındalık ve duyarlılığı artırmış, tıp öğrencilerine özel gereksinimli çocuklarla iletişim, empati, saha deneyimi ve ekip çalışması açısından önemli kazanımlar sunmuştur. Genel olarak proje, otizmli çocuklarla doğrudan etkileşim kurmayı, onların küçük isteklerine değer vermeyi ve ailelerle temas yoluyla empatiyi güçlendirmeyi sağlayan anlamlı bir sosyal sorumluluk çalışmasıdır. Gelecek dönemler için ziyaretlerin daha sık ve düzenli planlanması, daha fazla çocukla etkileşim kurulması, her ekip üyesinin belirli aralıklarla bir çocukla birebir iletişim kurabileceği eşleştirme modelinin denenmesi, öğrenci kulüpleriyle ortak etkinlikler yapılması, uzman desteğinin artırılması ve sosyal medya görünürlüğüyle otizm farkındalığının daha geniş kitlelere ulaştırılması önerilmektedir.
