Danışman Öğretim Üyesi: Prof. Dr. Gökçe Nur Say
Tıp Öğrencisi: Fatma Nur Temur
Ekip Üyeleri: Abdullah Arif Çevik, Ahmet Atıf Umucu, Ahmet Ensar Çukur, Aslı Gülsüm Özdemir, Banah Alakras, Batuhan Civelek, Bedirhan Keser, Ela Elbekkur, Enes Canan, Kavkab Chibon, Rawan Harbouk, Volkan Kılıç
Amaç: “Sessiz Kalma: Okullarda Akran Zorbalığını Önleme ve Farkındalık Projesi”, ilkokul öğrencilerinde akran zorbalığına ilişkin farkındalık oluşturmayı, öğrencileri zorbalığı tanıma ve zorbalık karşısında sessiz kalmama konusunda güçlendirmeyi amaçlayan yerel düzeyde bir eğitim ve sosyal destek projesidir. Akran zorbalığı okul çağındaki çocukların psikososyal gelişimini, akademik başarısını ve uzun dönem ruh sağlığını olumsuz etkileyen yaygın bir sorun olup öğrenciler, öğretmenler ve ebeveynlerin zorbalıkla mücadele konusunda desteklenmesi güvenli okul ortamı açısından önemlidir. Projenin başlangıç hedefi, beş pilot okulda farkındalık eğitimleri verilmesi ve yaklaşık 120 öğrenciye ulaşılması olarak belirlenmiştir.
Süreç: Proje süreci 25 Aralık 2025’te yapılan ilk toplantı ile başlamış, bu toplantıda projenin genel hatları belirlenmiş ve fikirler üretilmiştir. 14 Ocak 2026’da yapılan ikinci toplantıda yapılacak işler tarihleriyle planlanmış ve görev dağılımı yapılmıştır. 6–9 Şubat tarihleri arasında afiş hazırlanmış, 17 Şubat’ta kermes düzenlenmiş, 19 Şubat’ta okul ile iletişime geçilerek izinler alınmıştır. 19 Şubat–7 Nisan arasında sunum hazırlanmış ve kişisel provalar yapılmış, 5 Nisan’da sunum ekibiyle yüz yüze prova gerçekleştirilmiştir. 7 Nisan 2026’da ise okula gidilerek ilkokul 3. sınıf öğrencilerine akran zorbalığı konusunda yaklaşık 40 dakikalık eğitim verilmiştir.
Sonuç: Proje, belirlenen amaçlara büyük ölçüde ulaşmış, beklenen çıktıların çoğu gerçekleştirilmiştir. Başlangıçta 120 öğrenciye ulaşılması hedeflenmiş, uygulamada yaklaşık 100 öğrenciye ulaşılmıştır; bu oran hedefin %83,3’üne karşılık gelmektedir. Beş etkinlik planlanmasına karşın bir eğitim etkinliği gerçekleştirilebilmiş, ancak kişi bazında hedefe büyük oranda ulaşılmıştır. Katılımcı memnuniyeti yüksek olarak değerlendirilmiş; ancak okul ve velilerden izin alınamadığı için planlanan anket uygulanamamıştır. Buna rağmen ekip gözlemleri doğrultusunda öğrencilerde akran zorbalığına ilişkin farkındalık artışı sağlandığı, davranış değişikliğine katkı sunulduğu ve sürdürülebilir sosyal fayda potansiyeli oluştuğu belirtilmiştir. Proje, tıp öğrencileri açısından ekip çalışması, kurumlarla iletişim kurma, afiş/sunum/video hazırlama, topluluk önünde konuşma, çocuklarla iletişim ve sorumluluk bilinci geliştirme yönlerinden önemli kazanımlar sağlamıştır. Gelecek dönemler için eğitimin daha ilgi çekici ve yaş grubuna uygun materyallerle desteklenmesi, küçük yaş grupları için ödül/pekiştirme unsurlarının eklenmesi, ekip ruhunun güçlendirilmesi, projenin daha geniş yaş gruplarına ve daha fazla okula yaygınlaştırılması önerilmektedir.
